Friday, February 24, 2012

Wednesday, February 22, 2012

စက္မႈတကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္


ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းမွာ အဆိုးရြားဆံုး ေသာင္းက်န္းခဲ့တာ ဒီဒုတိယႏွစ္ပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းကေတာ့ ကိုစာကေလး ေခၚ ကိုေက်ာ္၀င္းေအာင္။
ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းေတြ မတက္ ေပေတေလေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့အနားမွာ ရွိခဲ့တာ ကိုစာကေလး။
သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အခင္မင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ
စာကေလး၊ ေအာင္စည္သူ၊ ကပၸိယ၊ ဖိုးေကး ဒီေလးေကာင္နဲ႕ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး တဲြမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဆိုးတဲ့အထဲမွာ ဒီေကာင္ေလးေကာင္ မပါဘူး။ ဆိုးေဖာ္ဆိုးဖက္ေတြက တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ။
ဒီေလးေကာင္က ကၽြန္ေတာ့ကို ထိန္းေက်ာင္းေပးေနတဲ့ေကာင္ေတြေပါ့။ အဲဒီအထဲမွာမွ ကၽြန္ေတာ္အခ်စ္ဆံုးက စာကေလး။ ဒီေကာင္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ညီအရင္းလိုပဲ။
ဒီေကာင္ ရည္းစားရေတာ့ အင္းစိန္က ေကာင္မေလးနဲ႕။
ကၽြန္ေတာ္ စာေမးပဲြ ေျဖခါနီး စိတ္ေတြ တအားေလေနတဲ့အခ်ိန္....
ဒီေကာင္က သူ႕ေကာင္မေလးအိမ္မွာ တံခါးမရွိ ဓါးမရွိ ၀င္ေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။
ကၽြန္ေတာ့ကို သူ႕ေကာင္မေလးအိမ္ကို ေခၚသြားၿပီးေတာ့ လဘက္ေတြေကၽြးၿပီး စာေတြက်က္ခိုင္းတာ မွတ္မိေသးတယ္။ သူ႕ေကာင္မေလး နာမည္က မိုးသက္စံ... အခုေတာ့ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လည္း အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေတာ့ ကေလးေတာင္ ၂ ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ ဟုတ္တယ္ေနာ္ ကိုစာကေလး ၂ ေယာက္ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ တစ္ျခားေတာ့ သိပါဘူး။ ( ငါ ဘာမွ ေျပာဘူးေနာ္ ... မင္းေကာင္းေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာထားတာ... ငါ့မိန္းမ မေကခိုင္ကို ဘာမွာ မေျပာေၾကး ... ဟဲဟဲ )
ကၽြန္ေတာ္တို႕က ေယာက္ဖ လို႕ေခၚတဲ့ ႏွမလည္း မရွိတဲ့ ေအာင္စည္သူႀကီးရယ္ ဖိုးေကးရယ္ ကပၸိယရယ္ ကေတာ့ ခုထက္ထိ လူပ်ဳိႀကီးေတြ လုပ္ေနတုန္း။ က်န္တဲ့သူေတြေတာ့ မသိဘူးဗ်။ ဖိုးေကးကိုေတာ့ ယံုတယ္။ ဒီေကာင္ႀကီး ရည္းစားသနာ ထားတာလည္း မေတြ႕ဘူး။ ငွက္ေပ်ာတံုး ဖက္ရဖို႕ အေသခ်ာဆံုးကေတာ့ သူပဲ။ က်န္တဲ့ ႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ အခ်ိန္မတန္ေသးလို႔ပဲ ထင္ပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ လူပ်ဳိႀကီးပါခင္ဗ်ာကို ေၾကြးေၾကာ္ေကာင္းတုန္း။ ဒါမွမဟုတ္ မာမီၾကြယ္ကိုပဲ အားက်ေနၾကလားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူး။ ႀကံဳရင္ ကၽြန္ေတာ္ေမးၾကည့္ရဦးမယ္။ အဟီး ကိုဖိုးေကး ခ်စ္လို႕စတာေနာ္။ ျပန္ၿပီးေတာ့ မ သမ ေၾကး။
ကၽြန္ေတာ္ ဒုတိယ ႏွစ္ ေက်ာင္းမတက္ရေသးဘူး။ ပါခ်ဳပ္နဲ႔ အရင္ဆံုး မိတ္ဆက္ရတာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဖဲရိုက္ဘက္ေတြ။ အေဆာင္လက္ခံတဲ့ေန႔ပဲ အဲဒီည ခ်ိန္းၿပီး ဖဲရိုက္ၾကတာ ပုပၸါးေဆာင္မွာ။ အေဆာင္မွဴးက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခ်စ္စႏို္းေခၚတဲ့ ေဂါဗါေခ်ာ့။ သူက မနက္ေလးနာရီေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္သံေပးၿပီး ရပ္ခိုင္းေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလည္း တစ္ခ်ပ္ေမွာက္ဆိုေတာ့ အရွိန္ေတြ တက္ေနတာ။ ဆရာက သည္း မခံႏို္င္တဲ့အဆံုး တံခါးေခါက္ၿပီး ဖမ္းပါေလေရာ။ အခန္းက စတုတၳ ႏွစ္သမားေတြအတြက္ေပးတဲ့ တစ္ေယာက္ခန္း။ ေျပးစရာ အေပါက္မရွိဘူး။ အခန္းထဲမွာ ဖဲရိုက္ေနတဲ့ေကာင္က ၅ ေယာက္၊ ေဘးထုိင္ဘိုင္က် ဘုေျပာေနတဲ့အေကာင္က ၄ ေကာင္၊ ကုလားေသ ကုလားေမာ လာအိပ္ေနတဲ့အေကာင္က ၆ ေယာက္။ ဟုတ္ကဲ့ တစ္ေယာက္ခန္းမွာ အားလံုးမိတာ ၁၅ ေယာက္။ :D အဲဒီအထဲကမွ ဖဲရိုက္တဲ့ ၅ ေယာက္ကို ပါခ်ဳပ္ဆီကို ပို႕တာ။ ပါခ်ဳပ္က ဦးၾကင္စိုး။ တစ္ခါမွ မဆဲဘူးတဲ့ ဆရာႀကီးက အဲဒီေန႔မွာ မွတ္မွတ္ရရ ငါနဲ႔ ကိုင္တုပ္တာ ခံလိုက္ရတာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ။ အမယ္ ပါခ်ဳပ္နဲ႕ ေတြ႔ရမယ္ ဆိုေတာ့ အားလံုးက လည္ကတံုးေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႕။ အေတာ္ ခန္႕ညားေနတာ။ ဆရာႀကီးလည္းေတာ္ေတာ္ စိတ္ေလသြားပံုရတယ္။ သူ႕ရာဇ၀င္မွာ ေက်ာင္းမဖြင့္ေသးဘူး အရင္ဆံုး ၾသ၀ါဒ ေပးရတာ အဲဒီအေခါက္က ပထမဆံုး ျဖစ္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။
အဲဒီလို ကၽြန္ေတာ္တို႕က အဖြင့္ေကာင္းတာ ဒုတိယႏွစ္ကို။

Saturday, February 18, 2012

စက္မႈတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္


ကၽြန္ေတာ္ စက္မႈတကၠသိုလ္ကို ပထမႏွစ္အေနနဲ႕ ေတာင္ငူကေန ရန္ကုန္ ကို ရထားနဲ႕ထြက္မယ့္အခ်ိန္....
ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္း ေအာင္ႏိုင္ဦးက ဘူတာကို အေျပးအလႊား လာေရာက္ၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္မွာ သံုးဘို႕အတြက္ ဆိုၿပီး ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္တစ္လံုးနဲ႕ အျပည့္ လာေပးရွာတယ္။ ဘာေတြလဲဆိုေတာ့...... မား လို႕ေခၚတဲ့ ေဆးေျခာက္ေတြ....
ကၽြန္ေတာ့မွာ ဘုရားမ်ဳိးစံု တ လုိက္ရတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ဘူတာကို အေဖနဲ႕တကြ အေဖ့ရဲ႕ တပည့္အေပါင္းက လိုက္ပို႕ၾကတာကိုး။ သိၾကေတာ္မူတဲ့အတိုင္း အေဖက အဲဒီတုန္းက ေတာင္ငူက ၿမိဳ႕နယ္ရဲတပ္ဖဲြ႕မွဴး။ အေဖမ်ား မိလိုက္လို႕ကေတာ့......... သားလည္း ေရွာင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေထာင္ထဲ တန္းပို႕မွာ။

အေဖနဲ႕ ပါတ္သက္ၿပီး တစ္ခုေျပာစရာရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္း ပထမႏွစ္ ေျဖၿပီးတဲ့အခ်ိန္။ အဲဒီတုန္းက ေခတ္စားတဲ့ Million 5 တို႕ Billion 5 တုိ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းသံုးတတ္ေနၿပီ။ ညေနက်ရင္ မႏၱေလး ဘီယာေလးလည္း စုပ္တတ္ေနၿပီ။ ဘီယာက တစ္ပုလင္းကို ၅၀။ မုန္႔ဘိုးက တစ္ရက္စာလို႕ မရွိဘူး၊ ႀကံဳရင္ႀကံဳသလိုေတာင္းတာက အမ်ားဆံုးမွ ၅၀ တည္းရယ္။ ဘယ္လိုမွ မွီ၀ဲဘို႕မလြယ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ စခန္းမွဴးသားရယ္၊ ဒုရဲအုပ္တစ္ေယာက္ရဲ႕သားရယ္၊ အရပ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရယ္ စုၿပီးေတာ့ ဗီဒီယို တစ္ရံုကို ေလလံစဲြတယ္။ တစ္ရက္ကို ၄၀၀ နဲ႕။ အက္ရွင္ကားတို႕ သိုင္းကားတို႕ ကုလားကားတို႕ေတြကို ေန႔လည္ပိုင္းျပၿပီးေတာ့ ညပိုင္းက်ေတာ့ လူႀကီးကားကို ခိုးျပၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေလလံစဲြတာက ၅ ရက္။ ၂ ရက္ေျမာက္ေန႕မွာ အေဖ သတင္းရသြားလို႕ ကၽြန္ေတာ့ကို သူ႕ ရံုးခန္းထဲ ေခၚေျပာတယ္။ အခုခ်က္ျခင္းရပ္တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာလည္း ပိုက္ဆံကေပးၿပီးသားဆိုေတာ့ မထူးဘူးဆိုၿပီး ဆက္ျပတယ္။ ၃ ရက္ေျမာက္ညမွာ အိမ္ကို ညပဲြၿပၿပီးေတာ့ ခိုးျပန္လာေတာ့ အေဖက အိမ္ေရွ႕နားက သူ႕အလုပ္စားပဲြမွာ အလုပ္လုပ္တုန္း။ အေဖက " ေဟ့ေကာင္ မင္း အဲဒီမွာ ရပ္ေန " ဆိုၿပီး ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေလွကားထစ္အေပၚေလးနားမွာ ရပ္ေနရတာေပါ့။ အေဖက သူ႕အလုပ္ေတြ လက္စသပ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့ဆီ ေလွ်ာက္လာၿပီး လက္သီးနဲ႕ ထိုးထည့္လိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္ ေလွကား ၃ ထစ္ကေန ဂၽြမ္းျပန္က်သြားပါေလေရာ။ အိမ္မွ အေမေကာ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြကေကာ ဘယ္သူမွာ လာမထူရဲဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ အေဖဆံုးမခဲ့တာ အဲဒီတစ္ခါတည္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ အီစလန္ေ၀သြားတာ။ ကၽြန္ေတာ့အေဖက အဲဒီလိုမ်ဳိး။

အင္း ခုနက စာကို ဆက္ရရင္....
ကၽြန္ေတာ္ခုနက အထုပ္ကို အေဖ မသိေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ သံေသတၱာထဲထည့္၊ ၿပီးေတာ့မွ ရထားႀကီးစီးၿပီး ရန္ကုန္ကို ေရာက္လာတယ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။
ရန္ကုန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေနရတာက ဒူးယားေဆာင္၊ အဲဒီအေဆာင္က ကၽြန္ေတာ့အတြက္ မစိမ္းဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းမတက္ခင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့ အကို၀မ္းကဲြတစ္ေယာက္ ဒူးယားသားဆိုေတာ့ ေရာက္ဘူးၿပီးသား။ အဲဒီက ေဟာက်ဳတာ ဆရာ ဦးျမင့္ၾကြယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕က ဟိုးတုန္းကတည္းက ခင္မင္ၿပီးသား (ရိုးရိုးသားသား ခင္တာပါ အဲဒီတုန္းကတည္းက)။ ဘာလို႕ ရွင္းျပေနရသလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဆရာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ စက္မႈတကၠသိုလ္မွာ အေမၾကြယ္လို႕ ေက်ာ္ၾကားသူတစ္ေယာက္မို႕ အဲဒီလို ရွင္းျပေနရတာ။ သူ႕ကိုယ္သူ အၿမဲေၾကြးေက်ာ္ေနေလ့ရွိတာက ေတာင္ဘက္လွည္းတန္းကေန ေျမာက္ပိုင္း အင္းစိန္အထိ ပိုင္သတဲ့ အေမ ပါတဲ့။
အဲဒီလိုနဲ႕ေပါ့ဗ်ာ....
ပထမႏွစ္ အူေၾကာင္က်ား လို႕ေျပာရမယ့္အရြယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္က အတတ္ပညာ အဌာရသ အျပည့္အစံုနဲ႕ ေရႊေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ေရာက္လာတယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အခန္းေဖာ္ ျဖစ္မယ့္ ငတိက ျဖဴးမွာတုန္းက အတန္းေဖာ္ ၀ဏၰေက်ာ္.. သူက အေဆာင္ရေပမယ့္ လာမေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေယာက္ခန္းလို အခန္႔သားေနရတာေပါ့ဗ်ာ။
တစ္ေယာက္ခန္းဆိုေတာ့ ဖဲရိုက္လည္း ကၽြန္ေတာ့အခန္း။ ေဆးခ်ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့ အခန္း။ အရက္ေသာက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့ အခန္း။ ေျပာရရင္ ေတာ္ေတာ္ စည္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က အျဖဴေတာ့ လံုး၀ မလုပ္ဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာ အျဖဴစဲြၿပီး ဒုကၡေရာက္ခဲ့တဲ့လူေတြကို အနီးကပ္ ေတြ႕ဘူးခဲ့ေတာ့ အျဖဴကိုေတာ့ လံုး၀ ေရွာင္တယ္။ ေဆးေျခာက္ကိုေတာ့ စေရာက္ေရာက္ျခင္းေလာက္ပဲ သံုးျဖစ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း မသံုးျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ကုိယ့္နယ္ မဟုတ္ေတာ့ ေၾကာက္တာလည္းပါတာေပါ့ဗ်ာ။ ပထမႏွစ္မွာ ဆိုးခ်က္ကေတာ့ အဲဒီထက္ ပိုတာေတြ ရွိပါေသးသေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ခ်ဳိ႕ဟာေတြေတာ့ ဆင္ဆာၿငိေတာ့ ေျပာလို႕မရတဲ့အပိုင္းေတြပါတာေပါ့။
ဖိုးေကးလို႕ေခၚတဲ့ င၀န္နဒီ ေျပာသလိုေတြေပါ့။
ဒူးယားေဆာင္မွာ သတိအရဆံုးက ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အေဆာင္မွဴး ဦး၀င္းျမင့္ဗ်။ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ သူ႕ရဲ႕ သားသမီး အရင္းလို ဆက္ဆံတာ။ သူ႕မွာ သမီးေလး ၁၀ တန္း အရြယ္တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဒူးယားက အင္မတန္ မဂၤလာ ရွိေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ရက္ အင္းယ်ားအေဆာင္သူုေလးရယ္ကို ဖ်က္ၿပီး ဒူးယားအေဆာင္သူေလးရယ္ လို႕ လုပ္ဆိုေတာ့ ဆရာ ဦး၀င္းျမင့္ခမ်ာ အေဆာင္ေပၚတက္လာၿပီး ေတာင္းပန္ရွာတယ္။ ေဟ့ေကာင္ေတြ ငါ့သမီးကိုေတာ့ ခ်မ္းသာေပးပါကြာ တဲ့။
ဆရာဦး၀င္းျမင့္လည္း ဆံုးရွာၿပီ။ ဆရာဦးျမင့္ၾကြယ္လည္း ဆံုးရွာပါၿပီ။ ဆရာတို႕တေတြ ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ စက္မႈေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ စာၾကိဳးစားမႈကိုလည္း ေျပာမွ ျဖစ္ဦးမွာေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စက္မႈေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြ မအိပ္မေန စာႀကိဳးစားၾကတဲ့ တစ္ခ်ိန္ရွိသဗ်။ အဲဒါကေတာ့ Private Study ေပးတဲ့အခ်ိန္ပါပဲ။ တစ္ႏွစ္လံုး အေလေတြ လိုက္ၾကၿပီးမွ စာၾကည့္ခ်ိန္ေပးတဲ့ တစ္ပါတ္ ၁၀ ရက္ေလာက္က်ေတာ့မွ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တြန္းၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို စာၾကည့္တိုက္ထဲမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕လို ေကာင္ေတြခ်ည္းပဲေပါ့။ ည ည ဆိုရင္လည္း ဖဲရိုက္သံေတြ တိတ္၊ အရက္ေသာက္ မူးတဲ့ေကာင္လည္း ၿငိမ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဂစ္တာတီးခ်င္တဲ့ေကာင္ေတာင္ မတီးရဲဘူး အဲဒီအခ်ိန္ဆို။ ေဘးခန္းက ဆရာ ငတိေတြက ပူညံပူညံ လုပ္မွာစိုးလို႔။ ဂစ္တာကိုေတာင္ ပလပ္ကင္ေလးပဲ တီးၿပီး အာသာေျဖရတာ အဲဒီအခ်ိန္ဆို။ ၿပီးေတာ့ လူေတြအကုန္လံုးက စာအုပ္နဲ႕ မ်က္ႏွာနဲ႕ မခြာတမ္းေပါ့။ အိမ္သာတက္ရင္ေတာင္ စာအုပ္ကေလး ဂ်ဳိင္းၾကားညွပ္ၿပီးေတာ့ သြားၾကတာေပါ့။ အဲဒီလို ႀကိဳးစားၾကတာ။

စာၾကြင္း။ သူငယ္ခ်င္းတို႕ မွတ္မိသမွ်ေလးေတြလည္း ေ၀မွ်ၾကပါဦး။ သိပ္လည္း အကုန္မမွတ္မိၾကနဲ႕ေနာ္။
အိမ္က မိန္းမေတြ ဖတ္မိလို႕ ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ေတြမွာ လက္မွတ္ ထိုးေနရမွာစိုးလို႕။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ခ်ဳိ႕ဟာေလးေတြ ေမ့ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ထားတယ္ဗ်။ ေနာက္ တစ္ေခါက္က်ရင္ေတာ့ ကိုစာကေလး တို႔နဲ႕ စာႀကိဳးစားခဲ့တာေလးေတြ ထည့္ေရးပါဦးမယ္။

ခဲြခြာရမယ့္ ေန႕ရက္မ်ား

video
ကၽြန္ေတာ္ မသိခဲ့တဲ့ ကိုထူးအိမ္သင္ရဲ႕ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္

Monday, February 13, 2012

သူငယ္ခ်င္း အခ်စ္ထက္ ပိုခ်စ္ပါ

ကၽြန္ေတာ့ အသည္းစဲြ ကိုထူးအိမ္သင္ ရဲ႕ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္....
video

Comparison of Whitney Houston and Htoo Aein Thin

I like both of this videos. But prefer our legend Htoo Aein Thin who is our Hero for ever.
video
Whitney Houston " I will always love you "


video
ထူးအိမ္သင္ " ရင္ခြင္ေပ်ာက္သူ "

ဒီေန႔ ဘာေန႕လဲ


ဒီေန႕ ဘာေန႕လဲဆိုတာကို ၁၈ ႏွစ္အရြယ္ ကေလး တစ္ေယာက္နဲ႕ ၃၀ ေက်ာ္ အရြယ္ လူရြယ္တစ္ေယာက္ကို ေမးျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူ႕ေမြးေန႕လဲ ဆိုတာကို ေမးခဲ့တာပါ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မေျဖႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။ အမွန္က မေန႕က ေမးခဲ့တာပါ။ မနက္ျဖန္ ဘယ္သူေမြးေန႕လဲဆိုတာ။ ဒီေန႕ေကာ ဘာေန႕လဲဆိုတာ မေန႕က ေမးခဲ့တယ္။ မေျဖႏိုင္ၾကဘူး။ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သာ မနက္ျဖန္ ဘာေန႕လဲဆိုတာကို ဒီေန႕ ေမးခဲ့ရင္ေတာ့ သူတို႕ ေကာင္းေကာင္း ေျဖႏိုင္ၾကမယ္ ဆိုတာ သိတယ္။

တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ လူႀကီးမင္းမ်ား အခုလို တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရေနေအာင္ ဘယ္သူက အဓိက လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့သလဲဆိုတာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ျမင္သင့္၊ သိသင့္ပါၿပီ။

တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂါတ္ ေတဇ လူငယ္ေလးေတြကို ဘယ္ေနရာမွာ အတုယူသင့္သလဲဆိုတာရယ္၊ တိုင္းျပည္ခ်စ္စိတ္ကို ဘယ္လိုေဖာ္ေဆာင္မလဲဆိုတာရယ္၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ဟာ ဘယ္သူ ျဖစ္ခဲ့သလဲဆိုတာရယ္ကို ဘက္လိုက္မႈ ကင္းရွင္းစြာနဲ႕ ျပန္လည္ ေဖာ္က်ဳးသင့္ပါၿပီ။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ ပါတီ ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္မ၀င္းစားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တိုင္းျပည္ ႏုိင္ငံေရးကိုေတာ့ အထူးတလည္ စိတ္၀င္စားပါတယ္။ ဘယ္သူေတြပဲ တက္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္အုပ္ခ်ဳပ္ တိုင္းျပည္ေကာင္းစားေရးကို ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းေျမာက္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး " င " ေလးလံုးကိုပဲ ေဖာ္ေဆာင္ႏို္င္စြမ္းခဲ့ေသာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ကယ္တင္ရွင္ ဆိုသူမ်ားကိုေတာ့ စက္္ဆုပ္ပါတယ္။

ဒီေန႔လို ေန႔မ်ဳိးကိုေတာ့ ကေလးငယ္ေတြ မေမ့သင့္ေအာင္ သူတို႕ေတြရဲ႕ အေတြးအေခၚထဲ တစ္ခုခု ၀င္ေအာင္ လုပ္ေပးသင့္ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ခ်စ္ေသာ
သက္၀င္း

Friday, February 10, 2012

သန္းေခါင္ယံအေတြး



ညတစ္ညလုိ႔ေျပာေပမယ့္
ညတိုင္းပါပဲ
သန္းေခါင္ေက်ာ္မွသာ
ဒါ ငါ့အတြက္လို႔ ေရရြတ္
မ်က္ေစ့ကို စြတ္မွိတ္ခဲ့ရတာပဲေလ။

လူတကာေတြ ျမဴးေနခ်ိန္မွာတဲ့
ငါ့ဘ၀က အေမွာင္ထုရဲ႕ေအာက္မွာ
မ်က္ရည္လည္လည္တဲ့
ကိုထီး...
ခင္ဗ်ားႀကီး က်ဳပ္ကို ေစာင္းဆိုေနတာလားဗ်ာ။

စကားတစ္လံုး
ဒီအသံုးအႏႈန္းကေတာ့
မင္းအတြက္... ပံုမွန္
ငါ့အတြက္ေတာ့ ဗံုးဆံ ထိသလိုပဲ
မယဥ္ေက်းတဲ့ လူေတြရဲ႕ၾကားမွာ
ငါဟာလည္း အရိုင္းဆန္ေနျပန္တာေပါ့။

သံသရာ အဆံုးထိ မတိုင္ပါဘူး
ဒီက႑ေလးသာ အဆံုးသတ္ေပးပါ
ရင္ဘတ္ထဲမွာ ႏွလံုးသားအတုတပ္
ဟန္ေဆာင္ မ်က္ႏွာဖံုးေလးနဲ႕
ဒီေႏြကို ေက်ာ္ျဖတ္ခြင့္ ျပဳပါ။

မိုးေတြ ရြာတဲ့အခ်ိန္
ထီးကိုလည္း မေဆာင္
ေဆာင္းေလ့လည္း မရွိတဲ့ငါ
မိုးနဲ႕အတူ မ်က္ရည္ေတြ ရြာခ်လုိက္ရင္
အျပင္လူေတြ မသိေလာက္ပါဘူး
ေဆာင္းတြင္းမွာ အခန္းေအာင္းၿပီး
မီးေရာင္သာ ပိတ္ထား
ငါ့အနားမွာ ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့အခ်ိန္
ႏွင္းပုလဲခတာ ဘယ္သူ သိမွာလဲ။

Sex နဲ႔ Lust သာ ကမၻာလို႕ထင္ေနသလား
အေသြးအသားေတြ နဲ႕ ထုလုပ္ထားတယ္တဲ့လား
ႏွလံုးအတုက စီးက်လာတဲ့ ေသြးထဲမွာ
ငါ ေမတၱာေတြ အျပည့္အသိပ္ထည့္ထားတယ္
မင္း တစ္ခါေလာက္ ေသာက္သံုးၾကည့္
စကားလံုးေတြနဲ႕ေတာ့ မရိပါနဲ႕။

ေရႊလသာေသာ ည
ေကာင္းကင္မွာ ေတြ႕ေနရတာ
အမိုက္တိုက္....
အေမွာင္ေတြနဲ႕ လ
မင္းယွဥ္ၾကည့္ပါ
လ ကို ေတြ႕လား
ည ကို ေတြ႕လား
ဒါမွ မဟုတ္ မင္း အေမွာင္ကိုပဲ
တမ္းတၿပီး ျမင္ေနတုန္းလား။

၁၀ တန္း ဒုတိယ ႏွစ္


ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေတြ မေရးခင္မွာ ၁၀ တန္း ဒုတိယႏွစ္ အေၾကာင္းပဲ ေရးဦးမယ္။ သည္းခံၿပီးေတာ့သာ အားေပးၾကပါ။

၁၀ တန္း ဒုတိယႏွစ္၊ ၁၉၈၉-၉၀ ေပါ့။ အေဖက ျဖဴးၿမိဳ႕ကို ၿမိဳ႕နယ္ ရဲတပ္ဖြဲ႕မွဴဳးအေနနဲ႕ ေျပာင္းရတယ္။
ျဖဴးမွာ အထက္တန္းေက်ာင္းက ႏွစ္ေက်ာင္းပဲ ရွိေတာ့ အိမ္နဲ႕ နီးတဲ့ အထက(၁) ကို အေဖက လုိက္အပ္ေပးတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေက်ာင္းကို မတက္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ အျပင္ကပဲ ေျဖခ်င္တာ။ အေဖက အတင္းေျပာလို႕ ေက်ာင္းေတြဖြင့္ၿပီး သံုးလ ေလာက္ေနမွ တက္ျဖစ္တယ္။
ပထမဆံုး ေက်ာင္းသြားအပ္ေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးဆီ အေဖက ေသေသခ်ာခ်ာ လိုက္အပ္ေပးတယ္။
ဆရာႀကီးက ကၽြန္ေတာ့ ပညာေရး ေနာက္ေၾကာင္းရာဇ၀င္ကို အေဖ့ဆီက ၾကားေတာ့ A ခန္းမွာ ထားေပးမယ္ဆိုၿပီး အေဖ့ကို ေျပာလိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့ကို ထားခဲ့ဖို႕ ေျပာေတာ့ အေဖက ျပန္သြားတာေပါ့။
ဒီလိုနဲ႕ ဆရာႀကီးက ဆရာမ တစ္ေယာက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့ကို အခန္း သြားခို္င္းတယ္။ A ခန္းက အတန္းပိုင္ဆရာမက သူ႕အခန္းက လူေတာ္ေတြကို ေသခ်ာ ေရြးၿပီးထားထားတာ ႏွစ္က်ကို လက္မခံႏိုင္ပါဘူး ဆိုၿပီး ျငင္းလႊတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကို အဲဒီဆရာမက အခန္း B ကို ထပ္ၿပီး လုိက္အပ္တယ္။ B အခန္းက အတန္းပိုင္ဆရာမက သူ႕ဆီမွာ ေနရာလြတ္ မရွိေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ထပ္ျငင္းလႊတ္ေတာ့ အခန္း C ကို ထပ္သြားအပ္ရျပန္တယ္။ အဲဒီအတန္းပိုင္ဆရာမက တစ္ခါ သူ႕အခန္းမွာလည္း ေနရာလြတ္ မရွိပါဘူးဆိုၿပီး ထပ္ ျငင္းလႊတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ေပါက္ကဲြသြားၿပီး ေတာ္ၿပီ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ပဲ ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ေျပာေတာ့ လုိက္အပ္ေပးေနတဲ့ ဆရာမက ဆရာႀကီးဆီ တစ္ခါျပန္ေခၚသြားတာေပါ့ေနာ္။
ဆရာႀကီးကလည္း မရဘူး ဒါဆိုရင္ အခန္း B မွာ ခံုတစ္ခံု စီစဥ္ေပးလိုက္ဆိုၿပီး ေျပာလႊတ္လိုက္ေတာ့ ေအာင့္သည္းေအာင့္သက္နဲ႕ အခန္း ဘီ ကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားျပန္ပါေရာ။ ဆရာမက ကိုယ့္ခံုကို ကိုယ္သယ္ဆိုၿပီး အတန္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ေနရာမွာ ေနရာခ်လိုက္တယ္။
အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ ဆိုးေဖာ္ဆိုးဖက္ ဆိုရမယ့္ သူငယ္ခ်င္း ခင္ေမာင္လြင္ နဲ႕ နီးစပ္သြားေတာ့တာပါပဲ။
ဒီေကာင္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ က အသက္လည္း သိပ္မကြာဘူး ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ အဲဒီတုန္းက အဲဒီေက်ာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္က ဒုတိယ အသက္အႀကီးဆံုး၊ ခင္ေမာင္လြင္က တတိယ အႀကီးဆံုးထင္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆိုးခ်က္ကေတာ့ ဆရာမေတြက အခ်ိန္ပို ေခၚသင္တယ္။ ထမင္းစားခ်ိန္ ခဏေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းအုတ္တံတိုင္းကို ေက်ာ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ခင္ေမာင္လြင္က ထန္းရည္ သြားေသာက္တယ္။ ျပီးရင္ ခပ္တည္တည္နဲ႕ ေက်ာင္းမွာ စာ ဆက္သင္တယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ဆရာမေတြက သခ်ၤာဘာသာရပ္ကို အမွတ္ ၃၀ နဲ႔ စာစစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းေရာက္တာ တစ္လ မျပည့္ေသးဘူး။ ေျပာရရင္ စာကို ေကာင္းေကာင္း မသင္ရေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္အမ်ားဆံုး ၂၉ မွတ္ ရတယ္။
ဆရာမေတြက သိပ္ အေလးမထားေသးဘူး။ ဒီေကာင္ စြတ္ရမ္း ေျဖရင္း ၾကက္ကန္းဆန္အိုးတိုးတယ္ေပါ့။
ေနာက္တစ္ပါတ္ျခားတဲ့အခ်ိန္ ဇီ၀ ထပ္စစ္တယ္။
အဲဒီမွာလည္း အမွတ္အမ်ားဆံုး ၂၈ မွတ္ ကို ကၽြန္ေတာ္ပဲ ရတယ္။ အဲဒီမွာ ဆရာ/ဆရာမေတြ နည္းနည္း သတိထားမိၾကတာေပါ့ေလ ဒီဆရာႀကီးကို ... ဟဲဟဲ..

ေနာက္ ၁၀ တန္း ႏွစ္က်ေတြကို အမွတ္ စာရင္း ထုတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ နာမည္ပါ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။
အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္တာက ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာစာနဲ႕ သခ်ၤာ ဂုဏ္ထူးႏွစ္ခုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ေျဖခဲ့တဲ့ ဘူးသီးေတာင္ ျမိဳ႕နယ္မွာ အမွတ္အမ်ားဆံုးဆိုတာ ေတြ႕လိုက္ရတာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဟန္ေတာင္ မေဆာင္ႏိုင္ဘူး မ်က္ရည္ေတြက်ၿပီး ရိႈက္ႀကီးတငင္ ငိုလုိက္ရတာ... ဆရာ/ဆရာမေတြကလည္း သနားလို႕ေပါ့ ကၽြန္ေတာ့ကို။ ( သနားပါတယ္ေနာ္ )...

အဲဒီမွာ ဇီ၀ေဗဒ ဆရာမ ( ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ မိခင္ လိုပဲ ကၽြန္ေတာ့ကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာ ) က ေသေသခ်ာခ်ာ ထိန္းေက်ာင္းတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ၁၀ တန္းက်တာ ဓါတု လို႕ေအာက္ေမ့တာ ဇီ၀ေဗဒကို ၃၆ မွတ္နဲ႕ က်သြားတာေလ။ အဲဒီတုန္းက အိပ္ေရးေတြ မ၀လို႕ စာေတြက ၂ ေၾကာင္းေရး ၂ ေၾကာင္းေမ့ေတြ ျဖစ္ကုန္တာ။

ကၽြန္ေတာ္ ျဖဴးမွာတုန္းက ထန္းရည္လည္း ေကာင္းေကာင္း ေသာက္တတ္သြားတယ္။ ေတာအရက္ဆိုလည္း ခ်တာပဲ။ ေဆးေျခာက္ဆိုလည္း ေတာ္ေတာ္ ႀကိဳက္တာ အဲဒီတုန္းက။ ေကာင္မေလးေတြနဲ႕ေတာ့ မရႈပ္ဘူးဗ်။ အဲဒီတုန္းက ဘယ္သူ႕ကိုမွ စိတ္မ၀င္စားတာ။ ကၽြန္ေတာ့ကို ခင္ခင္မင္မင္ ရွိရွာေလတဲ့ ေကခိုင္ျမင့္ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းမွာ စကားေတာင္ ၅ မိနစ္ ျပည့္ေအာင္ မေျပာဖူးဘူး။ ( အဲဒီေကာင္မေလးနဲ႕ တကၠသိုလ္ တတိယႏွစ္မွာ ျပန္ဆံုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ ရည္းစားျဖစ္သြားရွာတယ္...... အခုေတာ့ ..............ဟဲဟဲ ကၽြန္ေတာ့ မိန္းမ ျဖစ္ေနၿပီ )

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဆးေျခာက္ခ်တုန္းက မွတ္မွတ္ရရ ျဖဴးရဲ႕ တစ္ဘက္ကမ္း ၀ဲေဒါင့္ဆိုတာရွိတယ္။ ျဖဴးျမိဳ႕အစြန္မွာေပါ့။ အဲဒီမွာ ေဆးေျခာက္ၿပဲၿပဲနဲ႕ အေၾကာ္သြားစားေတာ့ မီးရထားသံလမ္းကို စားပဲြခြၿပီး ထုိင္စားၾကတာ။ ရထားႀကီးက ကိုယ့္ဆီလာေနတာကို အားလံုးက တဟားဟားနဲ႕ ရယ္ၿပီး ၾကည့္ေနၾကတာ။ ေနာက္မွ ေဘးက လူေတြက ၀ိုင္းေအာ္ႀကလို႕ ဆင္းေျပးၾကတာ ရထားသံလမ္းေပၚကေန။ ေနာက္မွ အမူးေျပမွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ မိုက္ၾကတာပဲေပါ့ေလ။ ရထားႀကီးကေတာ့ စားပဲြႀကီးကို ႀကိတ္သြားေတာ့ ေလ်ာ္လိုက္ရေသးတယ္ စားပဲြဖိုး။ ( :D )

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ ဆိုးဆိုး စာကိုေတာ့ မွန္မွန္လုပ္ခဲ့တာ။ အိမ္စာလည္း မလစ္ဟင္းဘူး။ ဇီ၀ကိုလည္း တစ္ရက္ တစ္ပုဒ္ႏႈန္းနဲ႔ က်က္သြားလိုက္တာ။ စာေမးပဲြေတြ ေျဖေတာ့ သူမ်ားေတြ စာအုပ္နဲ႕ မ်က္ႏွာနဲ႕ မခြာ စာေမးပဲြအခန္းထဲထိ ဖတ္ေနမလား မွတ္ရတဲ့ အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ ေဟမာေန၀င္းရဲ႕ " ေမာင္ ... ဘယ္လို ေျဖေျဖ မရေတာ့ဘူး " ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ေကာင္မေလးေတြ အနား သြားသြားဆိုၿပီး စ လို႕ေကာင္းေနတာေပါ့။

အဲဒီႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ထူး ၃ ဘာသာ နဲ႕ ျမိဳ႕နယ္ ပထမ ဆုကို ေအာင္ေအာင္ ျမင္ျမင္ ရရွိခဲ့တယ္။

Thursday, February 9, 2012

အလယ္ပိုင္းကာလ


စာမေရးျဖစ္တာလည္း နည္းနည္းေတာ့ ၾကာသြားေတာ့ ေရးရမွာ ေတာ္ေတာ္ပ်င္းလာတယ္။
ေရးစရာေတြကေတာ့ အမ်ားသား။
ဘယ္က စလို႔ ဘာကို ေရးရမွန္းလည္း မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။
ကို္ယ္ပိုင္ ဆင္ဆာ နဲ႕ ၿငိေနတာက မ်ားေနေတာ့။
အင္း ...
တစ္ခုခုေတာ့ ေရးမွာေပါ့ေနာ္။
ဟိုးတုန္းကတဲ့...
အလြန္ရိုးသား ျဖဴစင္တဲ့ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္တဲ့။ စာကိုပဲ ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ က်န္တာေတြဆို ဘာကိုမွ စိတ္မ၀င္စားဘူးတဲ့။
သူ႕နာမည္ကေတာ့ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း ေမာင္သက္၀င္း လို႕ ေခၚသတဲ့။
သူ႕ဘ၀မွာ အႀကီးက်ယ္ဆံုးေျပာင္းလဲသြားတာက သူ႕ရဲ႕ ၁၀ တန္း စာေမးပဲြကို က်ရံႈးတဲ့အခ်ိန္ပဲတဲ့။ သူ႕ဘ၀မွာ ပထမဆံုး က်ရံႈးျခင္းလည္း ျဖစ္တယ္တဲ့။
အဓိက က်ရံႈးရတာက ၀ီရိယ လြန္ကဲမႈေၾကာင့္ ေပါ့။ စာေတြကို အိပ္ခ်ိန္နည္းနည္းပဲ ထားၿပီး က်က္လိုက္တာ ၁၀ တန္းကို ဂုဏ္ထူး ၂ ဘာသာ၊ ျမိဳ႕နယ္မွာ အမွတ္အမ်ားဆံုးနဲ႔ က်ရံႈးသတဲ့ေလ။
အဲဒီမွာ ေကာင္ေလးက ေပါက္ကဲြၿပီး ၁၀ တန္း ဒုတိယႏွစ္မွာ အင္မတန္ ေတေလၿပီးေတာ့ ဆိုးသြမ္းခဲ့တယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ပထမႏွစ္မွာ ပါရမီ ျပည့္ခဲ့ေတာ့ စာေမးပဲြမွာ ၿမိဳ႕နယ္ ပထမ အဆင့္အေနနဲ႕ပဲ ေအာင္ျမင္ခဲ့သတဲ့။
ေကာင္ေလးက သူ၀ါသနာပါတဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္ကို ေရြးခ်ယ္မႈ အဆင့္ ပထမ နဲ႕ ဒုတိယေတြ တတိယေတြ မထားပဲ ေလွ်ာက္ထားၿပီး အဲဒီ စြယ္ေတာ္ေတြနဲ႕ လွပတဲ့ အင္းစိန္ ႀကိဳ႕ကုန္း က စက္မႈတကၠသိုလ္ႀကီးဆီမွာ ပညာ သင္ၾကားခဲ့သတဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေက်ာင္းမွာ သူနာမည္ ေက်ာ္တာကေတာ့ ဖဲအလြန္ရိုက္တဲ့သူဆိုၿပီး ေက်ာ္ၾကားသတဲ့။ အရက္ေသာက္ ရန္ျဖစ္ အေဆာင္ေရွ႕မွာ မူးမူးနဲ႕ သီခ်င္းသြားေအာ္ဆို။ အေဆာင္မႈးေတြလိုက္ရင္ အေဆာင္ေတြကို ပတ္ၿပီးေျပး... အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ စက္မႈတကၠသိုလ္ကေန ဘဲြ႕တစ္ခု ရလာခဲ့တာေပါ့ေလ။
အခုေတာ့ သားေကၽြးမႈ မယားေကၽြးမႈေတြနဲ႕ ကၽြန္းႏိုင္ငံ ေသးေသးေလးတစ္ခုမွာ ရာထူးႀကီးႀကီးနဲ႕ ကုမၸဏၰီ ေသးေသး တစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနရွာသတဲ့။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီကၽြန္းမွာလည္း သူဟာ မလိမၼာေသးပဲနဲ႕ မိုက္တုန္း ရွိေနေသးသတဲ့။

အင္း ဒီေလာက္ဆိုရင္ နည္းနည္းေတာ့ အားသာေျပ ေရးျဖစ္သြားတာေပါ့ေနာ္။
ေနာက္ႀကံဳမွပဲ သမီးစံ ရဲ႕ တပ္ဂ္ ငယ္ငယ္တုန္းက အမွတ္တရေလးေတြ ထပ္ေရးပါဦးမယ္။
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္.....

Thursday, February 2, 2012

ခြန္အားျဖည့္


စာေရးဖို႕ကို လက္မွာလည္း အားမရွိဘူး
ႏွလံုးသားကလည္း ခြင့္မျပဳဘူး
ဥေဏွာက္ကလည္း မေတြးႏိုင္ေတာ့ဘူး

အရုပ္ႀကိဳးျပတ္.....တဲ့

ငါႀကိဳက္တာက Celine Dion ရဲ႕ Lonely
Akon ရဲ႕ Lonely နဲ႕ အၿပိဳင္ေပါ့
ျဖစ္ေနတာကလည္း တစ္ေယာက္တည္း
နိမိတ္ေတြအျပည့္နဲ႕ သီခ်င္းေတြပဲ
ငါေလ ရူးသြပ္ခဲ့
ညီထြဋ္ကေတာ့ ေျပာရွာသား
မင္းတစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူး တဲ့
ဒါေပမယ့္ ငါ မယံုႏိုင္ပါဘူးေလ

ကိုငွက္ရဲ႕ အေမ့အိမ္ကိုလည္း
ငါမွ မျပန္ႏိုင္ေတာ့တာ
ေတြေ၀ေနခဲ့တာကိုက အမွားမ်ားနဲ႕ေပါ့
Good Bye လို႕ မေျပာခင္မွာ
ႏွလံုးသားရဲ႕ အသံကို နားဆင္ၾကည့္
ငါဟာ တကယ္ကိုပဲ
အညံ့ပန္းဘ၀နဲ႕ပဲ ထုိက္တန္ခဲ့သလား
ဒီႀကိဳးကို ျဖတ္ဖို႕ ခြန္းအားတစ္ခု ျဖည့္ေပးခဲ့ပါ။