မေန႕က ခံစားခ်က္

မေန႕ကတည္းက ေရးခ်င္ေနတာ...
အခ်ိန္မရတာနဲ႕ ဒီေန႕မွ ေရးလုိက္ရတယ္။
ျမန္မာျပည္မွာ သတင္းေကာင္းေတြ ၾကားရလို႕ ၀မ္းသာလိုက္တာ
မ်က္ရည္ေတြေတာင္ လည္လို႕။
ျမန္မာျပည္မွာ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို တကယ္ သြားေနၿပီလို႕ပဲ ယံုေနခ်င္တယ္။
ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႕လြတ္လာတာ တိုင္းျပည္အတြက္ တကယ္ပဲ အက်ဳိးရွိပါတယ္။
မာန္မာနေတြ ခ်ထားတဲ့ ဦးခင္ညြန္႕ကိုလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႕႔ ေပါင္းၿပီး တိုင္းျပည္အတြက္
ေကာင္းရာေကာင္းက်ဳိး ကို လုပ္ေစခ်င္တယ္။
ဘယ္ပဲေျပာေျပာ သူ႕လက္ထက္မွာတုန္းက ႏိုင္ငံတကာမွာ ၀င္ဆန္႕ခဲ့တာ ဘယ္သူမွ မျငင္းႏိုင္ဘူး။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ခဲ့တာေတြလည္း နည္းမွ မနည္းပဲ။
သူ႕လက္ေအာက္က တစ္ခ်ဳိ႕ေတြရဲ႕ မေကာင္းမႈေၾကာင့္ သူလည္း ခံစားခဲ့ရတာပါပဲ။
ဒီမိုကေရစီိကုိ ေၾကြးေၾကာ္ၿပီး မေကာင္းတာ လုပ္ေနတဲ့သူေတြလည္း နည္းမွ မနည္းတာ။
ငါးခုန္းမ တစ္ေကာင္ေၾကာင့္ေတာ့ တစ္ေလွလံုး မပုပ္ေစခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
တိုင္းျပည္ကို ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ပဲ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြရဲ႕ အႏွိမ္ခံ မဟုတ္ပဲ ရင္ေဘာင္တန္း ေနတာကိုပဲ လိုခ်င္မိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕လို သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာ အလုပ္ထြက္လုပ္ၿပီး မိသားစုနဲ႕ခဲြခြာေနရတဲ့သူေတြအဖို႕ ခံစားရခ်က္ေတြက
မနည္းမေနာပဲကိုး။
အားလံုးကို ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
သက္၀င္း

Friday the Thirteen

ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆံုး ဗီဒီယိုက Friday the Thirteen....
ဒီေန႕ မွာ ICA မွာ PR သြားတင္တယ္။
စာရြက္စာတမ္း မျပည့္စံုလို႔ ေနာက္ထပ္ ရက္ခ်ိန္း ေပးလိုက္ျပန္တယ္။
......
ဒီေန႕ အိမ္က ညီမေလး ရဲ႕ ေမြးေန႕.......
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႕ပဲ ဆုေတာင္းေပးႏိုင္တယ္။ သူ႕မွာလည္း သူ႕အပူနဲ႕သူဆိုေတာ့.....
......
ႏွစ္ရက္ ရွိၿပီ ကဗ်ာ မစပ္ႏိုင္တာ.....
ေခါင္းေတြလည္း ထူပူေနတာပဲ......
ဒီေန႕လည္း ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ ေန႕စဲြ တစ္ခုပါပဲ။

စိတ္ဓါတ္က်မိတဲ့ ေန႔စဲြ ထဲက တစ္ေန႕

အသက္ ၄၀ ကို စတင္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ သားဆိုး တစ္ေယာက္ ခုခ်ိန္ထိ အေမ့ရင္ခြင္ကို တမ္းတတုန္းဆိုတာ ဘယ္သူ ယံုႏိုင္မွာလဲ။ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕ ရင္ခြင္ကို ဘာနဲ႕မွ အစားထိုးလို႕ မရခဲ့ပါဘူး။ ခုခ်ိန္ထိ စိတ္ေတြ ေထြျပားေနတဲ့ အေမ့ရဲ႕ သားဆိုးဟာ လူေတြနဲ႕ ေ၀းရာကိုပဲ ထြက္ေျပးခ်င္ေနမိတယ္။ ကိုယ့္မိသားစု အေပၚမွာလည္း ခုခ်ိန္ထိ တာ၀န္ မေက်ပြန္ႏိုင္ေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အိပ္မက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဇယားရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္ အသက္ ၅၀ ကို ျပည့္ဖို႔ ၁၀ ႏွစ္ပဲ လိုေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာမႈကို ခုခ်ိန္ထိ မရရွိေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ပင္ပန္းလွၿပီ။
ဟိုးတုန္းကလို ေပ်ာ္ျမဴးခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြကို တမ္းတ မိေနဆဲ။
အပူအပင္ မရွိခဲ့တဲ့ ကေလးဘ၀ကို ျပန္လိုခ်င္ေနမိၿမဲ။
ကဗ်ာေတြကလည္း အသက္မဲ့ေနခဲ့ပါၿပီ။

ကိုေန၀င္းေမာင္ သို႕

သုဂတိမွာ ေကာင္းေစဘို႕
ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းဆု ျပဳပါတယ္
သူ ထုဆစ္ခဲ့တဲ့ ရုပ္လံုး
အကုန္လံုး မေပၚေတာင္
အရႈပ္ေဘာင္ကို ေက်ာ္လာတာ
လူတကာ သိၾကပါတယ္။

ဆရာ့အေၾကာင္း
တစ္ေစ့တစ္ေစာင္းေလး
အေကာင္းေတြမသိ
အမုန္းေတြနဲ႕ ၿငိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္
လူမသိ သူမသိ
ေ၀ဒနာ ထိ ခဲ့တာေတြ
ခုေတာ့ေလ
ကိုေန ေရ...
ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းနည္းမိပါေရာ့လား။

ခ်ဳိး နဲ႔ ခါခ်ဥ္

တရားမွ်တျခင္းနဲ႕
ဘာတဲ့.....
ဒါေတြက စာသားေတြပါ
ကဗ်ာေတာ့ မဟုတ္ဘူး
အရူးလုပ္ မခံရပါေစလို႔ပဲ
ေ၀ဒနာရႈရင္း
ဆုေတာင္းတယ္။

ဘာတဲ့ ဘာတဲ့
ႀကိဳးစားပါမယ္တဲ့လား
ၾကားရဖန္ မ်ားလာေတာ့လည္း
ရိုးေတာ့ ရိုးေနပါၿပီ
ဘ၀နဲ႕ ခ်ီလာၿပီကိုး
အတိုးေပၚ အတိုးဆင့္
ရင္နင့္ခဲ့ရတာ
ငါ တစ္ေယာက္တည္းမွ မဟုတ္ပဲ။

ဘာဗ် ဘာဗ်
ႀကိဳးစားၾကပါလားတဲ့လား
ဘယ္လိုမ်ား ႀကိဳးစားရပါ့
ခ်ဳိး(ဂ်ဳိး) တစ္ေကာင္
အေတာင္ေတြ က်ဳိးေနတာ
မျမင္တာ ခင္ဗ်ားေလဗ်ာ။

သူ႕လက္ထဲမွာ
ဘာရွိတာတုန္း
အဲဒါႀကီးနဲ႕သာ ႀကံဳးလိုက္ရင္
ရွင္ေနမင္းေတာင္ မျမင္ရတဲ့
ဘ၀ ဆိုတာ ႀကီး ေပ်ာက္ကြယ္မွာေလ။

ဘယ္လို ဘယ္လို
ခင္ဗ်ားကိုေတာ့ မထိရဲ
အဲဒါပဲေလ က်ဳပ္ေျပာတာ
ကမၻာမွ မေက်ာ္တဲ့ငနဲ
ေလာကထဲမွာ ေပ်ာက္ကြယ္လို႕လည္း
ကိုယ္ကလဲြလို႕
သူပဲသိမွာ
ခါခ်ဥ္ေကာင္ပါကြာ။

သမိုင္း ရိုင္း

အံႀကိတ္ ငံု႕ခံ
အားတန္လည္း မာန္ေလွ်ာ့
အသံေတြ တိတ္
ႀကိတ္ ငိုေၾကြးေပါ့
မင္း ေရးခဲ့တဲ့ သမိုင္း
ရိုင္းကာမွ ရိုင္းေတာ့
အႏိႈင္းမဲ့မွာေတာ့ မဟုတ္ဘူးကြ။

ပစၥဳပၸန္မွာ
မင္းသာ ခံေပေရာ့
ေနာင္ေတာ့ အနာဂတ္
လာေတာ့ လာမွာေပါ့
ေဟာ့သြမ္းမိခဲ့ မိုက္တစ္ခါအမွား
ခံစားရ တစ္သက္
ငါ ရွက္လွခ်ည္ရဲ႕။

ကိုယ္ခ်င္းစာလို႕လည္း
မနာတတ္ၾကသူေတြအတြက္
ငါ နံရံကိုသာ လက္သီးနဲ႕ထိုး
ဒီအက်င့္ဆိုးနဲ႕
မခ်င့္မရဲသာ ငိုမိ
ငါ သတၱိေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး။

ေၾကြအံ ပစ္တဲ့အခ်ိန္
ကိုယ္ သိမ္ငယ္စိတ္ေပ်ာက္
မိုးေလာက္ ျမင့္မတ္
ေမွ်ာ့္လင့္ခ်က္ တိမ္ေတာင္
ေယာင္မွား အမိုက္
ခိုက္တံ့ခဏ
ေနာင္တ ရျပန္ တစ္ခါေပါ့။

အညံ့ပန္း

အညံ့ပန္းဆိုတာ ရွိတယ္
ရင္ထဲထိ မျငိေပမယ့္
အသိတရား ကြာတဲ့အခ်ိန္
ေမွးမိန္တဲ့ အလင္းေအာက္မွာ
ရွာႀကံ သံုးတတ္ၾကေလရဲ႕။

အညံ့ပန္းဆိုတာ ရွိတယ္
မရွိခဏ ဆိုၿပီးေတာ့
အသိတရား ျငိတဲ့အခ်ိန္မွာ
မာယာ စကားလွလွေလးေတြနဲ႕
စြန္႕ထားၾကျပန္ ေလရဲ႕။

အညံ့ပန္းဆိုတာ ရွိတယ္
၀မ္းနည္းမႈကိုလည္း မျပတတ္
၀မ္းသာရမွာကိုလည္း မစြမ္းသာ
သူ႕၀မ္းနာ သူသာသိသမို႕
ေမ့လိုက္ဖို႕ပဲ ေတြးမိတယ္။